Wandeling en Koffie

   Ten rok to duża lekcja cierpliwości. Postawiono nas w nowej odmiennej sytuacji paraliżu i strachu. Codzienność, którą się żywiliśmy została okruszona. Pozbawiono nas największych witamin życia. Osłabiono nasze wnętrze i zamknięto w bezruchu.  Zakazy i nakazy.  Nauczona zostałam do czerpania z chwil.  Oddycham i duszę się. "Kiedy to się skończy..."   Bawełnianą maskę z filtrem, dla jednych symbol niewoli dla innych wolności, upchniesz w pudełku na pamiątki. W niej oczy takie nagie. Ktoś mimowolnie spuszcza wzrok, ktoś inny dostrzega więcej, wedle intencji. I takie usta ciche. Mówisz tyle ile musisz, co za ulga właściwie. Ramiona jakby na sznurkach z mentalnymi hamulcami. Ludzie, coraz bardziej awatary, liczby w statystykach, zagubieni między teoriami, zakazami. Strach o wszystko liczony na metry. Maseczka, gałgan antymandatowy... Kiedy to się skończy, idę o zakład, będziemy jak zawsze tacy sami. Wiola Sawczuk Wracamy na wystawy. Wracamy do galerii artysty...

      Przygoda ruszyła wraz z gwizdkiem konduktora. Prowadzi nas prosta żelazna droga. Wielokrotnie mijałam tę stację a dziś jest moim celem. Jest leniwy poranek i ma to swój urok w ciszy pasażerów. W takiej pustce można wiele odkryć. Dziś mam jeszcze jedno szczęście w postaci światła. Bawi się w chowanego i pokazuje ukradkiem skrawki. To one odsłaniają piękno starej zaniedbanej konstrukcji dworcowej. Nie będę kłamać, cieszę się z tego przywileju bycia jedynym pasażerem. Szybko porzucam przybrany bagaż a rozkoszuję się w tej pokrytej niedoskonałością  piękną duszę. Te stare metale przybierają koronkową formę. Słonce, które prowadzi do zajrzenia przez nie i w nie. Dawno zapomniane kiedyś tak podziwiane. Czy jest jeszcze ktoś kto potrafi je dostrzec?    Wydają się być kruche a tak mocno się trzymają. Ile dłoni je dotykało, o jej ramy się wspierało. Stary metal pokryty rdzą jak zapis zdarzeń. Martwy świadek wielu zdarzeń. Dziś dla mnie ma wielką duszę i ...

   Kubek ciepłej kawy rozgrzewa chłodne i ciemne poranki. Dziś chcę otulić się ciepłym kocem i zostać w domu. Czerpać radość z blasku świec. Słuchać kropli deszczu lekko pukających do okien. Jesień, tak przez wielu niedoceniana. Bogata w kolory i zapachy. Moja ulubiona pora roku.                                  "Jesienna dziewczyna"                          A ja na przekór światu                          Uśmiecham się jesiennie                          Bo w sercu mym głęboko                          Wiosenny duszek drzemie                          Choć wilgoć, wiatr, czy pl...